disencumber

/dis´in kum´bǝr/vt.

● دست و بال کسی را باز کردن، رفع دردسر (یا مزاحمت و غیره) کردن، سبکبال کردن

he disencumbered himself from luxuries

او خود را از شر تجملات راحت کرد.

verb active
Disburden, disengage, disembarrass, release, ease, rid, set free.