disobey

/dis´ō bā´, -ǝ bā´; dis´-/vt., vi.

● نافرمانی کردن، اطاعت نکردن، فرمان‌برداری نکردن، تمرد کردن، گردنکشی کردن، سرتابی کردن، سربرتافتن

he was arrested for having disobeyed his superior officer's orders

به خاطر سرپیچی از دستورات افسر مافوق خود بازداشت شد.

to disobey one's conscience

از وجدان خود پیروی نکردن

a driver who disobeys traffic regulations

راننده‌ای که مقررات رانندگی را رعایت نمی‌کند (زیر پا می‌گذارد)

verb active
1. Refuse to obey, break the command of, refuse submission to, disregard the commands of.
2. Transgress, violate, infringe, disregard, set at nought or defiance, go counter to.