upland
UKʌplənd
US'ʌplənd
معنی فارسی
(واقع در) زمين بلند
معنی کامل و مثالها
/-lǝnd, -land´/n., adj.
● زمین بلند (مثلا در کنار رودخانه)، بلندا، فلاتچه، بلند زمین
● وابسته به زمین بلند، بلندایی، واقع در بلندا، مرتفع، زبرجای
ریشه و کاربرد
ریشه
From Old English upland ‘land of the hills’.
مثال
- The upland areas of Scotland are beautiful.
- Sheep graze in the upland pastures.
- The upland regions are often rocky.
ترکیبهای رایج
Upland area Upland region Upland pasture Upland bird
تعریف انگلیسی
adjective
- elevated (e.g., mountainous) land
- used of high or hilly country
مترادفها
noun
High land.