obedience
UKəbiːdiəns
USəu'bi:dıəns
معنی فارسی
فرمانبرداري اطاعت شنوايي امتثال پيروي رعايت فرمان امر
معنی کامل و مثالها
/ō bē´dē ǝns, ǝ-;-bēd´yǝns/n.
● فرمانبرداری، اطاعت، هیرمندی، تسلیم، حرف شنوی
the law demands obedience
قانون اطاعت میطلبد.
● (کلیسا) رجوع شود به: jurisdiction
تعریف انگلیسی
noun
- the act of obeying; dutiful or submissive behavior with respect to another person
- the trait of being willing to obey “Attrubites: obedient, disobedient”
- behavior intended to please your parents “their children were never very strong on obedience” “he went to law school out of respect for his father's wishes”
مترادفها
noun
1. Compliance, submission.
2. Dutifulness, duty, reverence, respect.