duel
UKdjuːəl
US'du:əl
معنی فارسی
جنگ تن بتن ، جنگ دوبدوپيش روي گواه ، نزاع
معنی کامل و مثال‌ها
/dōō´ǝl, dyōō´-/n., vi., vt.
● جنگ تن به تن، دوئل (نبرد رسمی بین دو نفر با حضور شهود که سابقا در اروپا مرسوم بود)
● هماورد، همداوی، مسابقه
a verbal duel
نبرد زبانی، مبارزه‌ی لفظی
the duel between conscience and lust
درگیری میان وجدان و شهوت
an artillery duel
تیراندازی متقابل توپخانه
● نبرد تن به تن کردن، دوئل کردن
he dueled several people
او با چندین نفر دوئل کرد.
تعریف انگلیسی
verb
- a prearranged fight with deadly weapons by two people (accompanied by seconds) in order to settle a quarrel over a point of honor
- any struggle between two skillful opponents (individuals or groups)
- fight a duel, as over one's honor or a woman “In the 19th century, men often dueled over small matters” “Somebody ----s” “Somebody ----s somebody”
مترادف‌ها
noun
Affair of honor.